Homeopatija je prirodna medicina koja zdravlje čoveka posmatra na holistički način, tj.kao celinu. To je pre svega individualan i detaljan pristup svakom pojedincu i cilj je pronalaženje uzroka problema i nastanka određenih bolesti ili manifestacija, a zatim primena homeopatskih prirodnih lekova koji deluju na sam uzrok u cilju potpunog izlečenja.

Reč homeopatija izvedena je iz grčkih reči homoios (sličan) i pathos (bolest). Homeopatija postoji oko dve stotine godina. Utemeljivač homeopatije je nemački lekar Samuel Hahnemann.

Klasična homeopatija se zasniva na nepromenljivim prirodnim zakonima i čvrstim principima. Ona teži ka ozdravljenju, a ne samo ka prolaznom poboljšanju zdravlja jer ni lečenje ni sama bolest nisu slučajni. Samo lečenje se oslanja na prirodne zakone i iskustvo ljudskog bića. Tretiranje konstitucije je put kojim klasična homeopatija nastoji trajno poboljšati zdravlje.

Iako je temelje homeopatije postavio dr Samuel Hahnemann 1796. godine, smatra se da je još Hipokrat koristio znanja homeopatije oko 400. godine pre nove ere kada je lečio svoje pacijente od različitih psihičkih i fizičkih manifestacija. U 16. veku začetnik farmakologije Paracelzus objavio je da čoveka leči ono što ga čini bolesnim. Samim tim što se homeopatija bavi uzrokom i čoveka posmatra kao celinu a bolesti ili njene manifestacije kao individualni mentalno, emotivno, fizički sklop pojedinca, ona leči širok dijapazon od psihičkih do fizičkih manifestacija.

Jedan od osnovnih principa homeopatije i bitna razlika u odnosu na klasičnu medicinu je princip individualnosti. To je detaljan, pojedinačan pristup svakom pacijentu ponaosob jer ne postoje dva ista čoveka, pa samim tim ne mogu postojati ni dve iste bolesti. Zbog toga homeopatija nikada ne leči samo bolest nego čoveka kao jedinstvo duše, uma, osećanja i tela.

Homeopatija se vrlo uspešno može primeniti i na biljni i na životinjski svet. Takođe, mogu je bezbedno i uspešno koristiti trudnice i deca svih uzrasta.

Prema Hanemanu, tvorcu homeopatije, bolest se javlja kada se poremeti balans organizma, tzv. ,,vitalna sila”. Ljudski organizam nije samo skup organa, organskih sistema i telesnih tečnosti. Da bi organizam funkcionisao, potrebna je biološka pokretačka sila. Ta vitalna sila je životna energija koja održava naše telo u fizičkoj, mentalnoj i emotivnoj harmoniji i njena primarna uloga je održavanje organizma u stanju zdravlja. Haneman je zaključio da homeopatski lekovi imaju dinamičko dejstvo tj. da deluju na vitalnu silu uspostavljajući energetsku ravnotežu i tako održavaju idealnu homeostazu organizma (homeostaza – stalna dinamička kontrola unutrašnje sredine živog organizma u smislu očuvanja stalnosti njenih hemijskih i fizičkih karakteristika).

Vitalna sila, pod dejstvom različitih uticaja, može da izađe iz balansa i to je ono što se u homeopatiji smatra bolešću. Ta bolest će se manifestovati na mentalnom, emotivnom ili fizičkom nivou određenim simptomima koji su manifestacija te bolesti.

Prednost holističkog pristupa i homeopatije je da se čovek posmatra i leči kao celina a ne samo manifestacija ili bolest, jer će se simptomi bolesti sami povući onda kada izlečimo osobu u celini i dovedemo je u harmoniju.

U klasičnoj homeopatiji se govori o sredstvima za lečenje i o tome kako doći do sopstvenog zdravlja, ne samo kako pasivno ozdraviti. Lekovi se daju za podsticanje procesa samoizlečenja. Lekovi samo pospešuju reakciju ozdravljenja. Lečenje je aktivan proces, u kome sam čovek mora učestvovati. Zdravlje se ne može iznuditi, pasivnost se pokazuje kao besmislena. Ako se kroz napor (kroz reakciju) ne ojača sama konstitucija, tegobe će se stalno vraćati.

Homeopatski lekovi su biljnog, mineralnog i životinjskog porekla. To su supstance koje u svom osnovnom, koncentrovanom obliku uglavom nemaju lekovito dejstvo, međutim, posebnom farmaceutskom procedurom od njih nastaju lekovi koji su osnova za homeopatsko lečenje.

Osoba se leči kao celina, a propisani lek deluje ne samo na lokalne simptome, nego i sve druge simptome. Pacijenti su često iznenađeni kad prilikom lečenja i izlečenja glavobolje ili zatvora, dođe do izlečenja od stresa, preterane osetljivosti ili nadraženosti. Zbog toga se homeopatija naziva i potpunom, odnosno holističkom terapeutskom metodom.

Homeopate prihvataju da organi i funkcije ljudskog tela podležu određenoj hijerarhiji. Mozak je najvažniji i najosetljiviji organ u telu, a koža je najmanje važna. Smatra se da lečenje napreduje kad se bolest udaljava od važnih organa prema organima koji se nalaze niže na hijerarhijskoj lestvici. Put izlečenja homeopatijom pokazuje da se simptomi kreću iz unutrašnjosti tela i idu prema spolja, tako da ako je osoba imala tegobe u respiratornom sistemu, onda će prvo nestati one a tek onda prema spolja, npr. kožne promene, koje nestaju na kraju. Pacijent mora biti strpljiv jer za njega je važno da bude izlečen od uzroka bolesti , a ne da mu se stanje samo olakša i simptomi potisnu (tzv. palijativno lečenje). Svaki slučaj je različit i ne postoje dva ista pacijenta bez obzira na ispoljavanje istih ključnih simptoma (princip individualizacije).